Het is de week van de lieve briefjes. Bij de plaatselijke bieb liggen gratis kaartjes. Klein gebaar, groot plezier. Dat kunnen we wel gebruiken na de inaugurkatie (geen schrijfvout, want té leuk) van Trump. Dat gepolder schiet ook niks op, hebben ze wellicht in Amerika gedacht. En dan nu dus een dictator. Het ene na het andere besluit wordt getekend. Wilders noemt het jaloersmakend. De vraag is of juíst dit soort mensen zo’n lief briefje niet het hardst nodig hebben.

Het kusje van Donald aan zijn vrouw was er een van de hoed en de rand. Dat voelde la Trump goed aan. Wilde ze hem even goed te kakken zetten? Afijn, de zoen is uitgebreid aan de orde geweest. Net als de hoed overigens. Een nieuw woord is aan mijn vocabulaire toegevoegd. Decreet, wat bevel betekent. Kijk, secreet ken ik dan weer wel en kleeft voor een deeltje ook heus wel aan mij. Een jammer kantje, wat je zegt.

Deze week dus nog net de week van de lieve briefjes. Over twee weken is het de week van de poëzie. Deze keer is het thema: lijfelijkheid:

Mien lief

Ik heb mien lief ja laif. Nait dat t apmoal zo schier is, want alles hangt en dut. t Vèl hangt ien vòllen om mie tou. As k ien spaigel kiek, dìnk ik: Hai wicht, wat kiekst ja weer maal oet. Mondhouken slingern ja sikkom over grond hìn. Gain idee woarom òf dat is. Mainstieds vuil ik mie noamelk wel oproemd. t Is omreden, dunkt mie, mien vèl zit gewoon t lekkerst as ik n kop as n schietemmer heb. Mien lief dut nog wel van alles wat ik geern wil. Wat dàt aangaait heb ik mien lief laif.