Het is vandaag 6 januari, Driekoningen. In de jaren dat de kinderen nog klein zijn, gebruiken we de kerststal. Roelof heeft ‘m ooit gezaagd naar een voorbeeld in een Ouders van Nu, met Dick Brunafiguren. Waarschijnlijk bestaat dat blad niet eens meer. Eerst alleen de herder en de dieren in de stal en met kerstavond zetten we Jezus in de kribbe erbij, naar Katholiek gebruik. Deze ligt tot die tijd in het laatje. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat Jeppe dit figuurtje uit de la vist met de vraag: Hoe heet die baby ook weer? Na kerst komen de drie wijzen langzaam richting stal, tot ze op 6 januari de stal bereiken. Al jaren is Driekoningen de dag dat de kerstboom wordt ontmanteld. En heus niet alleen omdat er vanmorgen op de radio een bericht is dat, als je dit niet doet, je onheil over jezelf afroept. Zo bijgelovig ben ik ook weer niet. Hoewel ik er ook niet geheel ongevoelig voor ben. Je zult me niet gauw onder een ladder door zien lopen, om maar eens een voorbeeld te noemen.

Als de laatste ballen in de daarvoor bestemde doos zijn gelegd, klinkt de sirene om 12 uur. De eerste maandag van de maand. Meteen schieten mijn gedachten naar Hind Rajab. Het meisje dat tijdens de oudejaarsconference door Pieter Derks zo gevoelig is neergezet. Met kippenvel en biggelend nat heb ik het nog een paar maal beluisterd. Over een meisje, zoals jij... In mijn hoofd verschijnt het beeld van een meiske van een jaar of acht, nog net haar knuffel van haar bed graaiend. Haar ouders roepen dat ze moet opschieten. Ze neemt een sprint naar de auto, die al ronkt. Haar zwarte vlechten springen op haar rug. Papa achter het stuur, mama ernaast. Op de achterbank met z’n vieren op mekaar gepropt. Ze vluchten voor de oorlog. De eerste kilometers gaan prima, maar dan laat de auto het afweten. Afijn, als je het niet lied hebt gehoord, gun het jezelf! Hind blijft als enige levende achter in het autowrak. Het einde van het liedje: als je op de eerste maandag van de maand de sirene hoort, denk dan aan Hind Rajab. Ik neem me voor dit het komende jaar te blijven doen. En dankbaar te zijn dat we nog steeds in vrede mogen leven. Dat de sirene daarvoor is bedoeld, ben ik me amper bewust.

Als de kerstspullen zijn opgeruimd, kan de grote palm weer naar voren worden getrokken. Hij heeft kerst gebruikt om een stengel met haar dungevormde bladeren helemaal bruin te laten worden. Als ik met dat lange gevaarte door de tuin loop en zing: Zwaai, zwaai zwaai, met jonge groene takken. Kerst en Pasen vallen hier vandaag op één dag…