Als manlief boodschappen haalt, heeft-ie tegenwoordig steevast zijn mobiel mee. Dan kan er, mag het nodig wezen, een contactmoment zijn. Oh ja, inlegkruisjes maat XXXL en van die gespikkelde, lekker gevulde musketkerstkransjes voor in de boom. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar nu ik er alleen al aan denk, hangt het kwijl via mijn neerhangende mondhoeken in slierten aan mijn kin.

Nóg zo’n jaarlijks terugkerende gewoonte: een oudejaarslot voor de kids onder de boom. Nee, ze hebben nog nooit iets gewonnen en elk jaar zucht ik weer: Volgend jaar niet weer hoor, ik kan die dertig euro ook wel direct in de kliko gooien. Maar ja, het zal het verslavingsgen zijn die me wederom overstag doet gaan. Want stél, deze ene keer… Wat je zegt, zo begint elke gokverslaving. Niks menselijks is mij vreemd. In wijn spuug ik ook al niet. En je moet mij eens zien als de apotheker schouderophalend zegt dat mijn vertrouwde anti-depressivum niet voorradig is. Het angstzweet klotst tot drie straten verder. Hoezo niet verslaafd.

Voor ik dit voor mij probate middel tegen angststoornissen had, deed ik het met een oxazepam 10 mg. op zak, die na een half jaar verworden was tot niet meer dan een kruimel. Maar het feit dat ik dat bij me had was al genoeg. Dat is in wezen niet anders dan een medicatieverslaving. Ik gunde mezelf deze onschadelijke hoeveelheid. Menig nicotineverslaafde die, tijdens het afkickproces, dit herkent met de geur van een pakje shag binnen handbereik. Bij een zwak moment kun je er meteen eentje draaien.

AH Excellent Gevulde kransjes puur sinaasappel #AlbertHeijn
https://www.ah.nl/producten/product/wi508461

Krijg ik een appje terug van manlief: zes van die spikkelkransjes voor vier euro. Ik verrék het. Hét gekozen Drentse woord van 2024 is: sukelao(gie). Met ao, hét grote taalverschil met het Gronings. Juist dat gie brengt me terug naar die bladvormige chocolaatjes met stukjes hazelnoot geserveerd uit zo’n rond Drostenblikje. Geen idee hoe zo’n herinnering neurologisch te verklaren is. Wel interessant voer trouwens! Het Groningse woord voor chocolade is: sukkeloa. Met dubbel k klinkt het nog nét iets lekkerder. Maar heel misschien, ik bedoel: zeer waarschijnlijk, ga ik de komende dagen toch nog even. Tuurlijk, totally eens met manlief, kost veeelsss te duur. De prijzen van cacao- en koffiebonen rijzen de pan uit. Maar toch, het is maar eenmaal per jaar kerst. Tevens willen we toch ook dat die boeren een eerlijke prijs verdienen? Ik moet er werkelijk niet aan denken dat zij zo in de bonen raken, dat ze het bijltje erbij neer gooien. Dan toch maar diep in de buidel. Omdat sukkeloa een gevoel behelst wat, ik kan het niet uitleggen. Oh gunst, ondertussen loopt het toetsenbord vol, ;iho9 m te shhhhll pssssjl eeee, ksssssjjjjjlllllll sssssskkklll nhlkgficutfvi sjjjjjorllllllllllyyyy