Morgen gaat-ie weer naar zijn vraasje (vrouwtje/baasje) in Beilen, onze Luther. De grijze blauwe Rus heeft veel tekst. Tijden veranderen. Schudt hij in het verleden zijn verhalen nog fluisterend uit de miauw, tegenwoordig lijkt er geen censuur meer op te zitten. Luidkeels laat hij weten wat hij op zijn levertje heeft. Vooral in de ochtend laat hij weten wat er ’s nachts in de Blauwrussische ether is gebeurd. Aan de lengte van zijn relaas kan het het daglicht allemaal niet verdragen. We beloven niks door te vertellen. We likken ons om de mond van zoveel roddels en geheimen.

We hebben weer twee weken van Luther mogen genieten. En Luther van ons, zo is het ook nog eens. Met groot genoegen gaat hij op de krant, op mijn Kobo of tijdschrift zitten. Hij likt mijn slaapschilfers aan de mondhoeken weg, likt onze borden leeg en klimt in de chipszak. Hij is hier kind aan huis. Ik vertrouw hem volledig en daarom mag hij al vlot naar buiten. Luther is niet heel avontuurlijk aangelegd en komt niet verder dan de tuingrenzen. Of ’s nachts dromen in zijn zelfgekozen mandje.

Totdat we, zoals gisteren, weg moeten. Dan wil je zo’n leasepoes graag binnen hebben. Het blijft toch altijd een trouwe metgezel van een ander. Daar denkt Luther het zijne van. We rammelen met zijn lievelingssnoepjes. Ik knijp een vloeibaar staafje uit. En ja hoor, na heel veel geslijm van mijn kant, mijn hoogste liefgevooisde stem en mijn klikgeluidjes, likt hij aan het vies uitziend, maar heerlijke maaltje, wat ik een meter van de deur heb neergezet. Ik aai hem en ondertussen likt hij zijn bekje af. Ik ga staan om de deur dicht te doen. En ROEF, daar is hij al weer buiten. Of zo’n beest het ruikt dat we hem binnen willen hebben. Ook als ik bedenk dat ik hem ga optillen, rent hij weg als ik binnen de anderhalve meter zone kom.

Nou, dan niet, stom beest! Het regent. Daar houdt hij helemaal niet van. Maar wel als wij weg moeten. Dan moet je het zelf maar weten hoor! Later! Ik kijk er ook nog eens boos bij. Ik wil namelijk altijd graag mijn zin hebben. Maar Luther ook. Na een paar uur waarschijnlijk onder te tuintafel te hebben doorgebracht, is meneer in no time binnen. Wel natgeregend, dat wel. Eigen schuld, dikke bult. Hij gaat meteen naar zijn bakje om de rest van zijn bakje spinnend en likkebaardend naar binnen te harken.