Altijd zo leuk met een verjaardag en rond deze tijd, een kaartje op de mat. Gezien de prijzen van een postzegel is een kaart al een cadeautje op zich. Hé, vanmorgen bij de schrijfkring heb ik nog gezegd dat cadeautje niet meer mag, want rood onderstreept, maar niks is minder waar. Er verschijnt juist een rode kringelstreep onder het woord kado. Ach jakkes, niet vergeten dit de volgende keer recht te trekken. Door fouten op taalgebied kan ik echt van de kaart raken. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar taalfouten van collega’s verbeter ik. Wat je zegt, heel tuttig. Dat vind ik zelf ook. Het gebeurt dat ik ’s nachts wakker word en denk aan een woord in een door mij geschreven rapportage, waarvan ik denk dat dit met een t moet in plaats van een d. Waar gaat dit nou helemaal over? He-le-maal nergens, maar please, gun me mijn gekte.

Elk jaar gebruik ik een foto van het afgelopen jaar voor de kerstkaart en schud een tekst uit de mouw. Dit jaar heb ik, bij gebrek aan inspiratie, een foto van een kaart gemaakt. De eerste kaarten schrijf ik met veel tekst. Na een stuk of zeven denk ik dat het met best minder letters kan.

Bij nader inzien beetje boel stichtelijk. Daarom eerst het laatste regeltje er af. De meeste kaarten heb ik met Vredig 2025 weggestuurd. Lekker kort en ook wel mooi. Nu zie ik dat ik mensen op de foto zijn gezet, waarvan het hoofd ontbreekt. Ach, boeiûh. Kniesoor die daar op let! Maf toch eigenlijk, dat ik daar niet op aan sla. De beelddenkers onder ons kunnen misschien van mijn onzorgvuldige blunder niet slapen. Zo hebben we allemaal onze kwaliteiten en kwalijkheden. We vullen elkaar mooi aan. Ik kan heel veel niet (heb je ff) maar vind dat niet zo’n punt. Als je maar weet welke mensen jou bij de hand kunnen nemen om je verder kunnen helpen. Op zich ook best een leuke tekst. Hand in hand, kameraden. Of: de wereld is van iedereen. En die mensen zonder hoofd? Zijn dat mensen zoals ik, die soms als een kip zonder kop zich een weg door de dag leven?

Chaos in mijn hoofd. Niet echt ADHD, daar ben ik dan weer te lui voor, maar er is vast wel een labeltje op mij te plakken. Eén van mijn gektes is, dat ik het een heerlijke bezigheid vind om kaartjes voor anderen te zoeken. Als ik ze uit de stander pak, weet ik al voor wie ze zijn. De postzegels buiten de maand december vliegen de deur uit. Altijd kies ik voor het velletje zegels met de koning, de saaiste en dus geschikt voor een rouwtje en een trouwtje. Het chaotisch brein van mij ordent belachelijk veel verjaardagen. Ik ben gauw van de kaart. Vooral door de prijs van zo’n koningsvelletje…