Onze wasmachine maakt een hoop herrie. Ook echt zo’n herrie dat je er een beetje bang van wordt. Stel dat de boel ontploft ofzo. Geen idee of dat kan, maar met een beetje fantasie hoor ik de sirenes in de verte al. Er zitten kleine stukjes rubber in het wasgoed. Manlief doet een diepte onderzoek en vindt een stukje van zo’n 10 centimeter in de filter. Hoe dan? We bewaren altijd de aankoopbonnen. Dus ik ga die bewuste avond van 9 november naar de Media Markt waar de ik Samsung-bon van 2019 overhandig. Het meisje van de klantenservice bevraagt me en slingert mijn info op de bon. Ondertussen loop ik nog wat te oreren aan de balie dat onze Miele destijds 25 jaar lang het zware werk voor ons deed. Afijn, wat is nou vijf jaar. De laatste jaren zijn we ook maar met z’n tweetjes. Dus de frequentie van bijna dagelijkse wasbeurten is aardig afgenomen.

Het meisje laat weten dat ze denkt dat er maandag meteen contact met ons wordt opgenomen. Na een dag of vier krijg ik een geautomatiseerde mail met daarin een paar keuzes, waaronder: de reparateur heeft nog geen contact opgenomen. Die vink ik aan. Een week later, inmiddels hebben we bij buuf een was kunnen draaien, wordt gevraagd of ik foto’s kan aanleveren. Dat doe ik met tekst en uitleg, wanneer onze Samsung stuk is gegaan.

Het verhaal: Zo’n dikke maand geleden ben ik ziek geweest. Tussen het hoesten en niezen snuit ik mijn neus. De bloedverdunnende medicatie doet wat het belooft. Het stroomt mijn neusgaten uit. Het hele hoofdkussen zit er onder. Snel de wasmachine in, voordat die vlekken er niet meer uitgaan. Wat we ervan leren is, dat we dit nooit weer moeten doen. Er ligt een laagje kleine schuimrubbervlokjes in de rubberen ring. Het filter zit er ook vol mee. Hierna begint dus de herrie uit de Samsung. En het verval van de rubberen ring.

Het blijft stil aan de reparatiekant van de Mediamarkt. Nóg maar eens een telefoontje. Ja hoor, ze zullen er een spoedje van maken. Kom op zeg, víjf jaar. Belachelijk. Afgelopen zaterdag komen er vrienden eten. Hé Truus, laat die aankoopbon eens zien. Daar staat meestal het garantietermijn ook op. Altijd fijn, van die vrienden die hoog opgeleid zijn en nog steeds met ons willen om gaan. Ja oké, ze zuipen wel altijd onze koffie en wijn op, maar dit terzijde. De bon ligt voor het grijpen. Ik kan immers elk moment gebeld worden. Inmiddels zijn we twee weken verder. Die service van Media Markt valt me vies tegen. Hè, wat goedkoop! Heb ik ook al steeds gevonden. €379! Gaat dit wel over die wasmachine? Tuurlijk, want in 2019 gekocht. We bekijken de bon met uiterste precisie.

NEEEEJ!!! De bon betreft wel een Samsung in 2019 gekocht. Echter op naam van zoonlief en op de bon staat zijn LCD TV. Dus die vraag of Media Markt wat foto’s mochten hebben is niet heel onlogisch. Van mijn info kun je geen chocola maken als het om een tv gaat. Het eerste kwartier liggen we in een deuk. Echt weer wat voor mij. Afijn, ik stuur een bericht naar het mailadres van reparatie-Media Markt en excuseer me voor de ruis. En ga verder door het stof. Direct hierna neem ik contact op met de Witgoedbrigade. Vanmorgen is er iemand langs geweest. Flikker maar weg, die Samsung. En Miele maakt inmiddels ook echt geen machines meer die 25 jaar mee gaan.

Dus nu op internet voor een nieuwe. Die de ruis, het vies tegenvallen en het stof weg moet spoelen. De reparatiebon ligt al bij het oud papier. Toch dub ik om ‘m er weer uit te vissen en ‘m in te lijsten…