De griepbacterie heeft goed bij mij kunnen scoren de afgelopen week. Zo saai, dat bed liggen! Emmers snot verlaten mijn neusgaten. Of zou dat groene spul puur hersenvocht zijn. Waar komt dat allemaal vandaan? Is dat de reden van mijn moe zijn? Dat er een snotfabriek ergens in mijn lijf overuren draait. Ergens in mijn benen denk ik, want die doen ook zo zeer. Net als de keel en de oren. Als ik denk dat het grootste leed geleden is, ja ik ben net een kerel, lig ik een dag later de hele dag te slapen. Als ik beneden kom, ligt daar mijn geliefde tijdschrift op de mat. Moet je nagaan, een maand geleden begonnen met opzeggen en dat is nog steeds niet gelukt. Toch maar weer eens proberen tussen de slaapjes en de bloedneusjes door. Ik hoest me door allerlei interessante wetenswaardigheden over Bart Chabot. Ja, met die Chabotjes is het makkelijk scoren.

Afijn, ik bel het nummer genoemd in de steeds automatisch verzonden berichtjes die ik krijg. Dat heen en weer automatische berichtgeving schiet niet op. Nadat de telefoon twee maal overgaat, wordt er al opgenomen. Ik ben er beduusd van. Als ik mijn abonnementsnummer meld, zegt die mevrouw dat deze niet bestaat. Na mijn meest onnozelste Huh oooow? – daar ben ik, als ik het zelf mag zeggen best goed in- hoor ik de dame wat mompelen. Aaaah, ze begrijpt het al. Mijn abonnement is al opgezegd. Huh, oooow? Daar heb ik niets van voorbij Zin komen. Ja hoor, en ik krijg ook nog geld terug. Ik hoef verder helemaal niets te doen. Nou ja zeg, soms is het leven net zo makkelijk als hoe het hoort te gaan bij het opzeggen van een abonnement. Ik hoop wel stiekem, dat ze de humor van het Opzegversje hebben kunnen inzien. Echter, ze hebben er niet op gereageerd. Misschien zijn ze wel gestruikeld over hun mondhoeken toen ze koffie zijn gaan scoren.