Soms hoef je niet eens zo ver weg om getuige te zijn van een natuurverschijnsel. Het is dan misschien wel niet zo magisch als het zien van het Noorderlicht, wat me absoluut een hoogtepunt lijkt, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar toch… Zojuist signaleert mijn blik de vetgedrukte kop boven een artikel: Astronomen vinden eindelijk verklaring voor de mysterieuze versnelling van zonnewind. Astrofysici, ruimte- en zonnesondes, decennialange speculaties, Alfvén-golven… Ben jij al afgehaakt? Ik wel in elk geval. Dit is zo’n typisch gevalletje: I only have MAVO. Zaken die me boven de pet gaan. Nee, voor mij liever op de vierkante meter dingen waarnemen waarvan je denkt: Huh, hoe komt dattan?

Begin juni zijn we in Bretagne. Daar aan de kust in een parkje liggen grote open dennenappels. Huppakee, in de tas ermee. Eenmaal thuis krijgen ze een plekje op een houten hand. Een mooi souvenir, die je even terugbrengt naar het aangename vakantieadres. Afgelopen zaterdagavond trakteert een wolkbreuk boven Assen met voorafgaand een plotselinge en korte storm ons op een plens water. De volgende dag zitten de dennenappels helemaal dicht. Misschien is dit een heel normaal natuurverschijnsel, maar we staan ons erboven uitgebreid te verbazen. Natuurlijk zien we wel vaker dichte dennenappels. Ik geloof dat ik dan denk dat die nog niet rijp zijn, ofzo. geen idee eigenlijk. En nu een paar dagen later zijn ze weer een stuk opener. Nog niet zo open als vóór de bui van afgelopen zaterdag, maar met dit mooie weer geef ik het zeker een kans van slagen. Niet heel wetenschappelijk onderbouwd, maar met gewoon boerenverstand kom je toch ook een heel eind.

Dan komt Roelof naar buiten met prei. Deze ligt al een tijdje op het aanrecht te wachten tot die in een gerecht wordt gesneden. En hoe langer die ligt, hoe rimpeliger het buitenste velletje. Als je er lang bij stilstaat dicht je zo’n prei menselijke eigenschappen toe. Moet je nou toch es kijken zeg. Huh? Weer een natuurverschijnsel wat zich onder onze ogen manifesteert. Denk je bij het zien van de foto dat het om ons klein-katje gaat? Ze ruikt stevig aan de preistronk en even denken we dat ze ‘m tussen haar lieftallige poezenkaakjes neemt. Het gaat echter om de prei, die de afgelopen 24-uur een enorme groeispurt heeft gemaakt. Al het groene boven het witte stuk, die zo uit het schap is gekocht, is er uit ontsproten. We wrijven onszelf eens over ons eigen loszittend velletje van het gelaat. Hoe dan in de vrede? Roelof stelt voor dat, mocht hij ooit het leven laten, we hem ook een tijdje te laten liggen om te kijken wat er bij hem op anatomisch gebied allemaal gebeurt. Tja, we gniffelen om dezelfde lullige gedachten.

Ons laatste natuurverschijnsel is onze klein-kat Cleo. Ze logeert een paar weekjes bij opa en oma. Je wilt zo’n beestje verwennen, zoals echte grootouders dat nou eenmaal doen. Nergens maak je haar blijer mee dan met een paar stukjes komkommer. Zonder schilletje, dat dan weer wel. Maar zeg nou zelf, een poes die dol is op komkommer en sla. Het kan niet anders of Cleo is een kruising. Ik zal zo eens kijken of er bij ons klein-kanijn al knaagtandjes doorkomen. Wie weet, meld ik nog een natuurverschijnsel in deze verder komkommertijd…