Luutje spint zich een pad door de zomer. Languit liggend op de warme betonnen tuintafel zoals alleen een kat dat kan, gaapt hij eens uitgebreid en laat zich op de andere zij rollen. Wat een leven! Een schoolvoorbeeld van mindfulness. Hij lest zijn dorst door het drinken van water uit de gieter, wat weer rechtstreeks uit de regenton komt. Binnenshuis drinkt hij uit de vaas. Gisteren heb ik bloemen uit de tuin geplukt en een andere vaas gebruikt. Hier kan Luther niet bij komen. Hij kijkt ons eens aan, zucht en komt uit pure armoede dan maar op schoot.

Luther is onze logeerpoes, die al veel vaker bij ons over de vloer komt. Het is een schat! Omdat hij niet super avontuurlijk is, mag hij hier naar buiten. Eigenlijk is het net een hondje, hij blijft een beetje in de buurt. ’s Ochtends bij het opstaan heeft meneer veel tekst. Eerder mauwde hij op fluistertoon, maar inmiddels heeft hij zijn stembanden ontdekt. Luther is een Blauwe Rus. Dan heb je meteen ’s morgens al heel wat uit te leggen. Als meneer zich op schoot heeft geïnstalleerd, is hij gul met likjes geven. Bij voorkeur in het gezicht. Daar steek ik een stokje voor. Als je even niet oplet, ademen je poriën de hele dag naar Whiskas. Kip met poulet is zijn lievelings.

We zetten de parasol uit en leggen een kleedje over het, voor ons te hete tafelblad. We lezen en puzzelen wat, de hangmat lokt uitnodigend tussen de bomen. De slakken zijn in groten getale bezig met hun avondlijke opmars. Vraag me niet waar ze vandaan komen. We aanschouwen het met lede ogen en doen er verder niks aan. Behalve dan als ze de dahlia kapot smikkelen. Jammer dat er nog geen lekker recept van deze slijmballen is uitgevonden. Misschien een slinger door paneermeel en daarna in de frituur? Geen idee hoe het smaakt. Omdat deze beesten geen ruggengraat hebben, blijft deze na het slikken ook niet hinderlijk in je keelgat hangen. Dat is het enige fijne. We kunnen de hele buurt wel uitnodigen. Als we een frituur zouden hebben…

Het zomerse leven in de tuin is aangenaam. Eens per dag poetst Luutje zijn egaal grijze vachtje. IJdeltuiterij is hem niet vreemd. Als hij dan tussen zijn achterpootjes belandt, dan weten we genoeg. Na het betere zuigwerk trakteert hij ons trots op zijn kattenbel…