Ze zeggen wel eens, als je eenmaal een BDE-ervaring hebt gehad, je leven een andere glans krijgt. Sterker nog, de glans neemt behoorlijk af als de overzijde je heeft gestreeld. Nogal eens in de verhalen: men ziet het eigen lichaam liggen vanuit een soort van helikopterview. Ondertussen zou er een kleurenpalet verschijnen, waarvan we in ons levende zijn nooit getuige van zijn geweest. Komt men van deze BDE terug in het lichaam, waar je een poosje uit bent getreden, dan wordt er nogal eens een diepe teleurstelling ervaren. Een gevangenschap in het menselijk lichaam. Niemand kan dat poosje omschrijven in tijd. Het begrip tijd is geen issue in die dimensie. De kloof tussen de naaste geliefden die dolblij zijn dat je het hebt gehaald, want het was kielekiele, en de zojuist teruggekeerde is nooit zo groot geweest. Blijdschap en teleurstelling moeten naast elkaar bestaan in het gezin en dat valt zwaar. Als je nooit een BDE-ervaring hebt gehad, weet je niet hoe het is. Zelfs niet een heel klein beetje.

In de tijd dat ik Verlieskunde deed, gingen mijn rouwvrouw en ik, wij waren een setje die rouwgroepen begeleidden, naar allerlei lezingen op dit gebied. Zo kwamen we, hoe kon het ook anders, bij Pim van Lommel terecht. Hij was cardioloog en wetenschapper. Echter, hij hoorde zoveel van ditzelfde kaliber verhalen, dat hij er niet omheen kon. Niet alles is te verklaren. Het beleven van zo’n BDE moet worden meegetorst in het verdere leven. Dat blijkt geen sinecure. Het verlangen naar de dood blijft onverminderd groot.

Een BDE-ervaring. Eigenlijk klopt het taalkundig niet, want de E staat al voor Ervaring. Vanmorgen vraag ik zoonlief of hij een r wil toevoegen aan de grote verassing die zo goed geslaagd is. De verassing staat voor de warme zorg van de Boskamp, hier in Assen. (tot zover het gezeik) Manlief heeft het vanmorgen over een BDE-ervaring. Je zult met je kids in een tent op een camping in Nederland staan. Of zoals wij op de fiets weg moeten. En wat te denken aan al die leuke festivals. Als je de buienradar mag geloven wordt het vandaag niet wat, net als gisteren. Een Bijna Droog Ervaring. De wereld glanst je tegemoet…

Echt weer om een erfenis te tellen, hoor ik mijn moeder zaliger giebelend over mijn schouder fluisteren. Ja moeke, lach er maar weer om…