Jaren heb ik voor het Kerkblad, het blad voor kerkende PKN gemeenteleden in Assen, een column geschreven. Onder Goeie Genade neem ik opvallende zaken onder de loep. Een column leent zich bij uitstek voor schurende zaken. Soms word ik door de redactie teruggefloten. Vanwege te pittig, of een woord wat waarschijnlijk bij de goegemeente niet helemaal lekker zou vallen. Nu ga ik graag naar het theater en ook bij voorstellingen waar het er stevig aan toe gaat, ontmoet ik bij de bar bekenden van de PKN. Ook dominees, net zo goed. Godsminnende ambtsdragers zijn tenslotte ook net mensen. Afijn, die mensen kiezen ervoor, zo laat de redactie weten. Oké, ze heeft een punt.

Het gaat slecht met de PKN. Aan de bovenkant van de leeftijden wordt er gestorven en aan de onderkant komt er amper tot geen jong volk bij. Zij kiezen óf andere kerken waar veel jonge mensen bij elkaar komen. Óf sluiten zich niet meer bij een kerk aan. Zelf ben ik nooit liefhebber geweest van de klanken van het kerkorgel. De door jonge mensen bevolkte kerkgemeentes zingen met een band swingender liederen. De PKN is een zinkend schip. Nu kun je je afvragen in hoeverre dat erg is. Maar het vraagt wel nieuw beleid. Het financieel dorstig huishoudboekje vraagt dit met klem.

Er vallen pijnlijke besluiten. Kerken moeten dicht en verkocht. Het is een gevoelige zaak. Kerkmuren om de gemeentes heen hebben van alles gezien en opgezogen in hun structuren. Een kerkgebouw is voor haar gemeente veel meer dan een bult stenen. Vanaf 1 januari 2025 blijft er één kerk open in Assen voor de PKN en dat is de Jozefkerk. Qua ligging in hartje stad aan het Kerkplein lijkt dit een logische keuze. Qua kerkgebouw kun je er verder ook niet zo gek veel mee. Plus het feit dat er jaren geleden voor een dikke miljoen aan is verspijkerd van het geld wat door iedereen bijelkaar is geharkt, kun je niet veel anders. Tot zover de feitelijkheden.

Nu blinkt de wijkgemeente van de Jozefkerk niet bepaald uit in gastvrijheid. Het is een club van OSM, Ons Soort Mensen. Toen alle kerken in Assen met elkaar werden uitgehuwelijkt, gaf deze club niet thuis. Nu ken ik mensen die bij de Jozefkerk horen en echt heel aardig zijn. Dit genoemd hebbende, voor iemand die een column schrijft is dit heerlijk voer. Waarom staat op de gevel van dit Godshuis nog altijd het bordje Hervormde Gemeente? Omdat ik zo’n tien jaar geleden uit de kerk ben gestapt, word ik niet gehinderd door enige kennis van zaken. Ik ga helemaal los. Afijn, Goeie Genade wordt niet geplaatst.

In een later stadium, waarin alle kerken van deze club worden verkocht, blijft dus de Jozefkerk over. Afgelopen kerst ga ik er met een vriendin naar toe. Zij wil gouwe ouwe kerstliedjes zingen en dan is de Jozefkerk the place to be. We hebben het er fijn. De dominee in vol ornaat met toga, een groot kruis voor de borst en een hoofddeksel waarvan ik in de eerste instantie dacht: waar vind je ze nog, blijkt helemaal geweldig! We zingen uit volle borst. Wél is er een dingetje wat me erg afleid. Een godsgruwelijk (nee, vanzelfsprekend mag dit woord niet in het Kerkblad)lelijk soort van trofee. In gedachten schiet ik deze er af met een nerfpistool. Of met een kermisbal omsloten door een panty, welke gebruikt wordt voor blikgooien. Waar zullen ze dit ding hebben gewonnen? Wellicht heeft de vorige dominee de preek van de week gewonnen onder het mom van: het lukt zoveel beter met Koopmans? (Dat wanstaltig ding zou ik als eerste verwijderen als ik wekelijks uit een andere gemeente in dit kerkgebouw moet vertoeven. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het ontbreken van parkeergelegenheid in de buurt van de Jozefkerk. Mag je als je je heilige koe in de dichtstbijzijnde parkeergarage achterlaat een handjevol uít het geldzakje halen? Of zet de PKN bussen in?

Omdat het onder de aandacht brengen van één kerkelijk perron onder het dak van de Jozef zoveel voorzichtigheid betracht, worden er drie Goeie Genades terug gestuurd. Te gevoelig. Waarop ik bepaal dat er geen ruimte meer is voor mijn column en de samenwerking beëindig. Waar in mijn tijd nog alles bespreekbaar was, geloof, twijfels en schurende zaken. Wel voel ik me altijd nog wel verbonden met deze gelovigen. Ik krijg het Kerkblad nog steeds en lees ‘m van A tot Z. Ik lees dat er een bijzonder trouw en getalenteerd mens stopt met zijn inzet aan de Kerkenraad is gestopt. Ik hoop van niet, maar ben bang dat het met visie te maken heeft.

Ook lees ik in het versgeperste Kerkblad dat het samengaan in de Jozefkerk nog geen gelopen race is. Ik vind hier van alles van. Morgen, 28 juni is het internationale modderdag. Ik wil niet met modder gooien. Wel denk ik steeds: Wat zou God hier nou eigenlijk van vinden? Zij krijgt in het hele verhaal nergens een plek. Misschien wel: ze modderen maar wat aan, daar in Assen!