Het begint zomaar op een dag. Dat je denkt: wat doe ik nou eigenlijk helemaal met die spullen die in een la stof liggen te vergaren. Met de oksels vol zooi loop ik naar de kliko. En vlak voor dat ene boekje er in kukelt, het Eurekamoment: wat zou zoiets op Marktplaats doen. En na dat boekje staat nog altijd die ladenkast van Ikea in de inmiddels niet meer gebruikte kamer. Manlief wist er wel iemand voor die hij er blij mee kon maken. Afijn, na twee jaar zonder actie, plaats ik ook de lalaladenkast op Marktplaats. Diezelfde dag al komt er een berichtje dat iemand er wel belang bij heeft. Een win-win situatie. Voor een zacht prijsje maak je een ander blij en heb jezelf het idee ‘binnen te lopen.’ Afijn, boekjes, een kledingrek, een magnetron tot zelfs een aangebroken zak hydrokorrels, de bel maakt overuren. Met dollartekens in de ogen is een nieuwe verslaving geboren.

Dan hebben we nog onze ouwe Martin Visser fauteuil. Staat ook in een hoekje te wachten op betere tijden. Voor de liefhebber: de Spectrum SZ02. Als een ware Sherlock Holmes struin ik over het web en bezoek de site van Whoppah en ga op kraambezoek bij Marktplaats zelf. Ja hoor, daar staan ze in volle glorie te pronken. Nu moet ik zeggen dat die er kwalitatief wel veel beter aan toe zijn dan die van ons. Dus aan die getoonde prijzen heb ik niet zoveel. Ik stuur foto’s naar Niet Nieuw Design. De volgende dag krijg ik een berichtje dat, als we ‘m brengen, ze er maximaal €150 voor geven. Nog even ruggenspraak met manlief en daar gaat de stoel achterin de auto naar Vries.

Wat je dus beter niet kunt doen is om na een paar dagen op die site kijken of jouw stoeltje al staat te prostitueren. Tot mijn verbazing staat die daar, met alle gebruikssporen waarmee we ‘m hebben afgeleverd. Eerlijk gezegd dacht ik dat ze eerst de staat van het leer zouden verbeteren. Maar niets van dat al. De prijs is meer dan vier keer over de kop gegaan. Ja, je leest het goed: meer dan vier keer! Ja Westra, dat krijg je met die dollartekens. Maar het zit me toch niet lekker. Zal ik ze een meel sturen? Een belletje doen? Tja, zo denkt manlief constructief mee: Wat wil je er mee bereiken? Je bent er immers akkoord mee gegaan. En daar heeft hij een punt. Het gevoel bedonderd te zijn, of dat nou terecht is of niet. Ik moet er wel van op de pot…