Ik kan jou van vroeger! Zegt het ene meisje tegen het andere voor de ingang van Albert Heijn. Huh? Wordt deze vervoegvorm van kennen ook in Drenthe gebruikt? Ik maar denken dat wij daar als Grunnegers alleenrecht op hebben. Want kunnen en kennen is bij ons in één woord kinnen, wat we in het Nederlandsch bij een herkenning dus vertalen als: ik kan jou. Afijn, de meiskes kwebbelen nog wat door over dit vraagstuk en ik ga met mijn boodschappen, waaronder mijn in de bonus zijnde tulpen, huiswaarts.

Ik kan niet wachten tot het lente wordt. Ik spreek mezelf vermanend toe: Stel je niet aan Westra, het is nog maar januari, maar toch! Met een bos tulpen op tafel geef ik handen en voeten aan dit verlangen. Dit klusje doe ik buiten. Zo, lekker zeg, even buiten. Ik hoor de vogels. Hark ik meteen even het blad op de tegels weg en de takkenbende die vorige week van de bomen is afgewaaid. Deze week is woensdag groenebakkendag, dus dat komt goed uit. Misschien klopt deze zin grammaticaal niet, maar volgens mij zegt iedereen het zo. Ik warm er zowaar van op. Pril groen ontstijgt de koude aarde. Gisteren zag ik al een eerste narcis op smoelenboek voorbij komen. Degene die dit heeft gepost kan heel goed zingen, dus dat zou het verschil kunnen maken. In onze tuin is het lang nog niet zo ver. Maar wat hoor ik, vanuit een hoekje in de tuin? Er klinkt zachtjes zuiver klokjesgelui! Ik moet even zoeken, maar daar staan ze op hun fragiele stengeltjes uit volle borstjes te klingelen. Of denk jij soms dat dit niet kan?

Mijn gedachten gaan nog even terug naar de fiets die me net voor ons huis inhaalde. Er zat een bordje aan de achterkant aan het spatbord geschroefd: SH. Dit zie je hedentendage niet heel vaak meer. Hoewel er veel fietsers witte oortjes in hebben en dit van oudsher betekenende Slecht Horende wel vaker gebruikt zou mogen worden. Zo’n bordje is natuurlijk ook niet heel sexy. Of zal de fietser, die best jong was overigens, hier schijt aan hebben. Betekent het gewoon: Shit Happens. Zou kunnen toch? Wat al niet kan…