Het is beloofd. Er komt sneeuw de komende dagen. Sneeuwbuien bedekken de tegels met een witte laag op deze blauwe maandag. De derde maandag van het nieuwe jaar, van oudsher blue monday genoemd, een verwijzing naar the blues?, is wetenschappelijk de dag vol somberte. Alle goede voornemens inmiddels als een plumpudding ingezakt. Tuurlijk, ons vlees is zwak. De dagen grauwen zich aan elkaar en het perspectief op beter verdient geduld. Mocht het rek er eind december al uit zijn, dan geven al die nieuwjaarswensen, hoe lief en intens bedoeld, niet die zo gewenste elasticiteit. Uitzichtsloosheid, wat een depressie met iemand doet en het je niet meer kunnen herinneren wat genieten ook alweer is, is een zware last. Dat je voelt dat het niet weer goed komt. Jammer genoeg weet ik wat het is. En dan die moeheid, die godvergeten moeheid. Niet te vergelijken na een dag van hard werken. Zo leven is met goed fatsoen niet vol te houden. Het verlangen naar de dood is een logisch gevolg.

Het witte laagje straalt vrede uit. Straks even de bergschoenen aan en een ommetje door het bos achter ons huis. Maar eigenlijk moet ik nog Wie is de Mol terug kijken en Klem is ook weer begonnen. Oh ja, dat programma over Groningen dat op zijn grondvesten staat te schudden is ook een aanrader. Maar eens zien of dat vandaag allemaal lukt. Ik wil vanmiddag nog poffert en wasmiddel maken. Op de leuning van de stoel ligt mijn boek me zachtjes te roepen. Weet je wat, die gaat bovenaan mijn lijstje.

Op deze Blauwe Maandag schuilt het genot van gistermiddag nog in mijn borstkas. De voorstelling Ede Aans, waar liederen worden gezongen van Ede Staal is heerlijk. De kadans van de liederen en het vertrouwde Gronings nestelen zich aangenaam in me. Ik heb een blauwe maandag op cursus Grunnegers gezeten. Echter, als ik in het Gronings schrijf, moet altijd nog de dikke K. ter Laan, het Groningse woordenboek, erbij. Foutloos mijn moederdialect op papier zetten is beslist geen sinecure.

Op de terugweg van Bovensmilde naar Assen, blikken we terug op de culturele middag. Dat het verhaal in het Gronings zo prachtig is. En dat de liederen wellicht meer tot hun recht komen met pianobegeleiding. Zowel manlief als ik houden niet van kerkorgelklanken. Onze beider deprichakra wordt er door geraakt. Nog een zevental uren voor blauwe maandag aanbreekt.