We hebben een boom die niet afvalt, raar wordt of op z’n Gronings zo prachtig verwoord: nait roegelt. Inderdaad, een nepperd, maar ook een Kunstboom met een grote K, want van Alex Aalders. Mensen uit Assen en omstreken wel bekend. Deze grote K (of is een grote k beter) verdient de boom door hoe die er uit zien, maar ook wat er allemaal in hangt aan dierbare ‘zooi’. Handgemaakte spulletjes, zoals zelf gekozen bonte ballen, fotootje van mijn oom en, wie immer, de (gulden) piek in top. Ook hangen er dingen in, die herinneren aan jarenlange Adventskerk kerkdiensten, waar kinderen iets onder de boom mogen kiezen. Het zijn vooral de herinneringen die de boom zo aantrekkelijk maakt. Dagelijks tuur ik in de boom.

Vertederend lees ik de tekst die Karlijn op een kerstster schreef: dat er niemand dood gaat of gewond raakt met oud en nieuw. Toen ze jonger was, nam ik haar eens mee naar een kerstborrel van GGZ, waar je ook een wens in de boom mocht hangen. Tussen de hartverwarmende wensen van vrede, nooit meer oorlog, geen ziekte of pijn hing die van dochterlief: een nieuwe jurk. Ook mooi…

Het kaartje die mijn moeder ooit heeft geborduurd bij de Wilde wievenclub, zoals ik de Zeemansvrouwen noemde. Ik hoor haar nog zuchten: t is dat ik twij kiener heb, mor dit dou ik nooit weer. Harregat, wat ja n maal waark. En foto’s van mijn nichtjes in een mooie papieren versiersels gemaakt door mijn creatieve schoonzus. De foto van mijn oom in een ster, die ooit ik kreeg van zijn geliefde levenspartner Wout. Het geknipte vogeltje en stoffen balletjes met kerststof omgeven van schoonmoeder. En natuurlijk de ballen en andere kerstboomdingetjes uit mijn jeugd. Daar zijn destijds veel van gesneuveld, omdat Plien onze poes, een nachtelijke duik in de boom nam en de boom precies landde op die plek, waar o.a. het zilverkleurige huisje met sneeuw op het dak en het klokje, die echt klingelde in heel veel stukjes over de grond verspreid lagen.

En vandaag is het dan drie koningen. De wijzen uit het Oosten. Gezien de wereldwijde problematiek is daar momenteel niet veel wijsheid onder de zon, maar dat is weer een ander thema. Maar wel de datum dat de kerstboom weer naar boven gaat. Ik hou van structuur. De versierselen in dozen, de Delfts blauwe asbak met Kerstfeest op zee erbij. Het beeld van Jozef, Maria en het kindeke Jezus op de arm door een bevriendinde kunstenaar weer naar zolder. Waarbij Jeppe eens vroeg, toen hij nog in zijn Godsvruchtige levensfase zat: hoe heet die baby ook alweer? Ach, dat opruimen is altijd weer oké. En hoewel er momenteel sneeuwvlokken uit de grijze lucht dwarrelen, zal ik zo eens kijken of ik tulpen op de markt kan scoren. En dan vanmiddag lekker voor de buis om schaatsen te kijken. Mét warme sukkeloa en een flinke dot slagroom. En verdomd als het niet waar is, ik had mezelf die lekkere laatste kerstkrans met spikkeltjes uit de kerstboom beloofd bij het opruimen. Er is me kennelijk iemand voor geweest.