Als de mens van gekkigheid niet meer weet hoe ze elkaar om zeep moeten helpen door oorlogen, familievetes of onder invloed van het een of het ander, dwingt de natuur ons wel na te denken over de vergankelijkheid van het leven. Japan is deze keer aan de beurt om door schokkende aardlagen gelegen op een breuklijn door elkaar te worden geschud. Met gevaar voor een tsunami. Nog niet eens zo lang geleden zijn we voor het eerst met dit woord geconfronteerd. Niet dat dit natuurgeweld toen voor het eerst heeft plaatsgevonden, maar wel dat er zoveel buitenlandse toeristen bij betrokken zijn. Meteen de reden dat dit via televisiebeelden onze huiskamers is ingestroomd. Inmiddels is het begrip tsunami helemaal ingeburgerd in onze taal. Denk aan een tsunami van emoties. Iedereen begrijpt wat er wordt bedoeld. Er is veel natuurgeweld. Regen, droogte, storm, aardbevingen en de aarde laat weten uit zijn voegen te barsten met vulkanen. Geeft de aarde aan een beetje boel klaar te zijn met de mensheid? Ik ben geneigd dit aan te nemen. Tuurlijk, we zijn met teveel mensen op deze aardkloot. De Corona heeft haar poging gedaan, maar de mensheid is haar te slim af. En laten we wel wezen, we zijn blij met onze naasten en kunnen niemand missen. Als mensen een gezicht krijgen, lijkt hun leven meer waard te zijn dan dat ze opgaan in een getal. Een getal lijkt domweg te groot voor ons hoofd.

De laatste tijd hebben we het met de mensen boven de 60 die bij ons aan tafel aanschuiven nogal eens over ons pensioen. Ook zo’n getal. Zonder uitzondering komt onze gezondheid ter sprake. En daarnaast werkdruk en het niet meer zo lenig in je hoofd zijn als je graag zou willen. Dat vooral de steeds bedachte vernieuwingen en verbeteringen op digitaal gebied ons ontglippen. Toch moet je mee met de vaart. Waan van de dag? Groot is onze zorg om jonge mensen in onze maatschappij die met een burn-out thuis komen te zitten. Opzij, opzij, opzij!

Vijftien jaar geleden werkte ik als ambulant verpleegkundige. Ik bezocht mensen in Assen en Noord Drenthe. Ik genoot er van. Lichamelijk was het niet zwaar. Mijn leidinggevende vroeg me waar ik mezelf over vijf jaar zag. Over vijf jaar? Nou, gewoon nog hier natuurlijk. Er was geen tevredener mens dan ik. Dat bleek een vloek. Tevreden zijn was stilstand. Een paar jaar later mocht ik vertrekken. Nee, geen schoonheidsprijs. Zo schijn je ook niet achteruit te kunnen gaan in je salarisschaal. Schijnt… Bij mij dus wel. Afijn, leuk werk met fijne collega’s is het hoogst haalbare. Fluitend naar mijn werk als tevreden mens. Niet verder vertellen!

Hoewel, het grote investeren in tevredenheid duidt toch op een nieuw fenomeen. Hoe ik dat weet? Noem het diepte-interview (mét streepje) en goed mijn bronnen volgen. De satisfyer ligt op menig nachtkastje, zo blijkt uit een groot tevredenheidsonderzoek. Zelfs die van de HEMA is viraal gegaan en hangt in roze versie in menig kerstboom. Zo heb ik onlangs van cabaretier Lenette van Dongen geleerd dat ze er zijn met handbediening op batterijen, maar ook met afstandsbediening via een app, die zich gelukzalig door het feminine loslippig gedeelte heen bromt. Zit je nou naast een zich negatief uitende collega, kijk dan eerst waar dat gebrom vandaan komt. Heden ten dage weet je het maar nooit. De kosten van een satisfyer, niet te verwarren met de airfryer, lopen op vanaf €35 in de winkel en tot €99 op internet steevast met €5,95 verzendkosten. 

Op deze tweede nieuwjaarsdag wens ik iedereen een tevreden 2024 toe. Bij voorkeur zonder bijkomende kosten.