Vraag me niet precies hoe het zit, maar iets in mij gaat helemaal los als ik het stemmetje op de radio hoor in de commercial over de aanschaf van een laadpaal. Het meisje vertelt hoe gemakkelijk het is om deze wens om te zetten in daden. Dat je een randdebiel moet zijn als je al zoiets gemakkelijks niet in één druk op de knop op de digitale snelweg krijgt.

Of ik nu aansla op dat stemmetje van: Toch pap?’ Geen idee hoe dat tot ergernis wordt omgezet. Heb je weer zo’n pleaserig kind. Je herkent ze van ver. Vet irri. Tótdat het jouw kind is natuurlijk, dan is het een lieve schat, die bovendien heel hulpvaardig is. Tóch páp? Doe me een teiltje. Of nee, doe er meteen maar drie. Mijn weerstand past nooit in één zo’n teil. Of is het omdat ik zelf altijd drie stappen achter loop op de computer. Op mijn werk kan ik al niet eens meer printen. Hoe moeilijk kan het zijn! Tóch pap? God, wat heb ik een hekel aan dat kind. Hoe ik op mijn werk mijn geld uitgegeven aan mijn nieuwe BIG-register terug kan krijgen. Op You Force is het heel makkelijk. Ik druk op verzenden en daarmee is het klaar. Denk ik. Heb ik zelfs nog in mijn team gezegd. Waarop mijn leidinggevende me te kakken zet: ‘Nou jongens, als Tryanka het al snapt, dan zal het jullie zeker wel lukken.’ En bedankt. Welnee, dat heeft ze niet bewust gedaan. Mag zij digitaal vaardiger zijn dan ik, haar sociale vaardigheid is, ach ja, hoe zal ik het eens netjes verwoorden. Niet alles valt in het echte leven te up-loaden, zeg maar.

Echter, na een aantal maanden zie ik het bedrag nog niet op mijn salaris. Foutje, kan zelfs de salarisadministratie gebeuren. Tóch Tryanka? Man, breek me de bek niet los. Na mijn telefoontje van zonet blijkt dat er nog iets van die BIG-registratie hun kant op moet. Via DigiD inloggen op mijn BIG-register. Fluitje van een cent. Tóch grrrr? Nou er is een fout opgetreden in de communicatie. Probeert u het later nogmaals… Digitale stommunicatie, ik denk dat ik er volgend jaar een lintje voor krijg. Soms, maar digitaal best vaak krijg ik het gevoel dat ik te dom ben voor deze wereld. Digitaal is de taal die me vooruit snelt. Niet dat we thuis al klaar zijn voor zo’n laadpaal hoor. Alleen al om dat stemmetje zou je het nog jaren uitstellen. Ik ga zo even laptobberig zoeken wat: Laat-mij-maar-eventjes-paal voor mij persoonlijk oplevert. Hoewel ik me al best opgelaten voel op dit vlak…