Inmiddels 17 september: Er is geschreven. Volgende week de speeddates. Dat het gebruik van speed zo wordt gestimuleerd. Eerst nog even een opfrisser? Dan hier nogmaals het Assertiefje over de uitzending van 9 juni:

Niet geschreven naar de voorgestelde agrariërs in Boer zoekt vrouw? Dit keer wél alles binnen Europa. Ook KRO-NCRV moet de broekriem kennelijk aanhalen. Ik voel me hier persoonlijk verantwoordelijk voor, want enige maanden geleden heb ik mijn jarenlange NCRV-lidmaatschap, ooit opgegeven door mijn ouders, opgezegd.

Over de broekriem gesproken, vandaag lees ik in mijn vertrouwde dagblad dat zich onder de Nederlandse miljonairs veel boeren bevinden. Het geld zit ‘m vooral in het materiaal. Een kijkje op de John Deere-site laat weten dat je maar zo een paar miljoen verder bent bij het uitzoeken van deze hulpverleners op de akker.

Te beginnen bij boer Haico, die op zijn twaalfde met z’n zus en ouders naar Denemarken emigreerde. Een mooi boerenbedrijf waar hij nog met zijn ouders woont. Als Yvonne net op tijd aanschuift voor een lekkere Nederlandse hap op het boerenbontbordje, vertellen de ouders dat zij zich willen terugtrekken in het dorp. Maar ja, aan boer Haico, die inmiddels 42 jaar is, is tot nog toe geen vrouwenvlees blijven hangen. Als Yvonne een paar insinuerende vragen stelt: dus je hebt nog nooit een relatie gehad. Voor zelfs nog geen week. Hoe oud ben je?, draait boer Haico zich om. Want wie hoort hier niet het oordeel: wat ben je toch een sneu type lulletje rozenwater, jarenlang onder een Deense steen liggen loseren en boeren. Voor niemand leuk om te horen, zelfs niet uit het lieflijke keeltje met de zachte g. Haico is wel eens verliefd geweest, dus hij weet wat het is, dit gevoel. Dat hij ergens vol voor gaat blijkt wel dat hij is gaan hardlopen en binnen drie maanden 22 kilo is kwijtgeraakt. Dat lukt niet als je geen focus hebt. Hij laat ook weten avontuurlijk te zijn ingesteld, want hij wil graag bergwandklimmen of parachutespringen. De goeie kijker heeft al gezien dat op zijn hoofd een blauwe chute heel klein is gevouwen op zijn hoofd. Dat als hij met een vrouw de diepte in springt, hij alvast is voorbereid. Tijdens de maaltijd zie je wat er onder het doekje zit: een klein vierkant stukje haar, los van de rest van zijn kapsel. Je kunt van dat plukje zijn boerenerf maken, maar met een creatieve geest, zie je hier met behulp van de tondeuse een hartje in. Zo’n voorteken brengt geluk. Had je je dromen met foto naar het Deense erf willen sturen, dan ben je mooi te laat. Dit kon namelijk tot en met 23 april.

De tweede boer is de 57-jarige Claudia. Zij woont in een mooi groot huis in Normandië. Ze is hier samen met haar man naartoe gekomen om hun biologische droom te leven. Haar man is alweer jaren geleden overleden en nu de kids zijn uitgevlogen over de flanken van dit mooie Normandië voelt het huis als een te ruime jas. De meiden gunnen hun moeder een leuk maatje en daar zit Claudia ook op te wachten. Natuurlijk wordt Matthieu nooit vervangen en dat hoeft ook niet. Inmiddels is er nog wel wat te koekeloeren. Claudia heeft zich verdiept in acupunctuur en helpt hierbij de koeien van hun uierontsteking af. Een heel leuke vrouw, die de touwtjes graag in handen heeft. We zullen zien of Claudia haar pootjes in de klei heeft of dat ze misschien een Franse flotter is. Uitspraak is flottee en het betekent zweefteef. Hoewel ze het niet heeft gehad over een parachutesprong. We laten ons verrassen.

Als derde hebben we boer Richard die in een geheel vervallen omgeving in Slowakije vertoeft. Hij is hier drie jaar geleden met zijn ouders naartoe gegaan. Hij praat liefdevol over de vruchtbare akkers. Misschien moet je bij deze, verder welbespraakte boer steeds denken aan die miljoenen op de bank. Nou is de Slowaakse kroon niet veel waard, dus denk in euro’s. Ook de woonomgeving in het vierkant in beton gegoten blok eist een ruime creatieve blik. Staaltje armoe troef. Deze 32-jarige man heeft nog geen scharrelervaring en is het me niet helemaal bijgebleven of hij op zoek is naar een man of een vrouw.

En dan last maar net least is de van oorsprong Fryske boer Piet. Elke dag volgt hij Omrop Fryslân vanuit een liggende houding op de bank. Piet is in loondienst bij een bevriend stel, waar hij ook woont. Hij heeft zijn Bauernhof in Duitsland verkocht ivm rugklachten. Bovendien had hij geen opvolger voor zijn vleesveebedrijf, waar hij stieren had met ADHD. Zeg vleesveebedrijf, dan zeg je geslachtsgemeenschap. Het woord bekt niet lekker. Beetje viezig vind ik. Als die roze lappen aan een haak. Geslachtsziekten, daar doet het me aan denken. Vogelgriep en kippenklauwzeer. Jammer dat ik nog steeds vlees lust. Afijn, deze 63-jarige boer heeft enkel nog 135 hectare maïs en rogge op het land. Omdat mijn oorsprong een rijtjeshuis is, heb ik werkelijk geen idee van de grootte. En welke John Deere daaroverheen moet. Zijn kinderen gunnen hem een leuke vrouw en Piet wordt er emotioneel van. Wel is het een dingetje dat deze boer elke zin beëindigt met hè. Als je er op let, hoor je elke hè hè. Of is dat Frysk? Nee wol? Ja nou! Hè hè…

Deze keer gaan al deze vier boeren door, dus niemand valt af. Ook niet van de hoop op liefde in welke vorm ook. Zal één van de vier boeren 135 brieven, kaarten of knutsels ontvangen? Ik schat Claudia hoog in. We laten eerst Yvonne haar werk doen.