Heel leeftijdsadequaat. Drie weken geleden voelde ik me tachtig, dus er kan in korte tijd veel veranderen. En sexy? Oh, in mijn hoofd en hart kan het stevig stormen. Ooit ontmoette ik iemand die in de tachtig was en verliefd op een man tegenover haar op de gang in het verzorgingshuis. En weet je, zo liet ze me met stralende kijkers in haar rimpelig gelaat weten: dat gevoel is gewoon hetzelfde als dat je achttien bent. Tijd is een relatief begrip.

Wat tijd wel doet is, dat je vrienden om je heen vergaart, die jaren met je mee lopen. Wat een rijk gevoel, dat je de draad weer oppakt of je ze gisteren hebt gezien. Reizen is een groot goed, wat veel fijne herinneringen oplevert. Hoewel Roelof me met grote regelmaat laat weten dat we er al vaker zijn geweest, word ik niet gehinderd door herinneringen. Er begint me zelfs niks te dagen als hij onbelangrijke details opsomt. Van die details, waar ik het dan weer goed op doe. Weet je wel, die mensen uit Hoogeveen, met dat zwakzinnige meisje. Oh ja, vaag komen herinneringen naar boven. En het feit dat we nog steeds zwakzinnig zeggen, verraadt onze leeftijd. Het begrip zwakzinnig heeft een waardeoordeel in zich. Hoewel we in de jaren tachtig ons hier totaal niet van bewust zijn.

Maar van alles in het leven waar ik intens van geniet, zijn mijn vrienden mijn fundament. Met ieder een eigen geschiedenis. Mensen waar je al jaren mee oploopt en nieuwe mensen die zich naadloos aansluiten aan die sliert vrienden. Ze maken me compleet en nemen mijn jammere kantjes op de koop toe. Dat ik me geliefd weet is het grootste cadeau in mijn leven. En dat mijn hart groot genoeg is dat iedereen er in past vind ik ook zo verbazingwekkend. Vraag me niet hoe het kan, maar ik voel me ontzettend rijk.

Dat geheugen van mij is wel een dingetje. Al sinds ik sinds mijn 27-ste aan een antidepressivum zit, heb ik moeite met namen. Ze zitten wel in mijn hoofd, maar het kan compleet negeren. Ook mijn chaotisch brein helpt niet erg mee de dingen op een rij te krijgen. En vlak die TIA niet weg. Die deed ook nog eens een appèl op mijn concentratie. Inmiddels ben ik weer zo ver dat ik TIAnka graag achter me laat en weer in standje Tryanka In Actie kan opereren. Wel zo handig in deze tijden van krapte op de arbeidsmarkt.

Ik voel me zestig als ik dans. Met dat dansen moet er een inlegkruis XL in het directoirtje vanwege loslippigheid. En halverwege uit de bol moet het vege lijf even op de stoel. Je ziel kan dan wel dertig blijven, het omhulsel laat van zich spreken. Vanmorgen kreeg ik nog een cadeautje van dit zestigjarige lijf. Een jeugdpuistje op de kin. Zo verrassend kan het leven zijn…