Vorig jaar op deze dag scheen net als vandaag de zon. De temperatuur was wel hoger. We kropen massaal onder de parasol, zochten verkoeling op het water of waren gewoon aan het werk. Zondag, 14 augustus 2022. Een periode van warme dagen, die zich als een ketting aaneen regen. En waar de schakels in één ruk uitelkaar knalden om voor altijd een andere lading aan het leven geven. Een veel te vroegtijdig einde aan het bruisende leven van de 18-jarige Adinda Slot. En ook meteen een andere lading geven aan het leven van al die mensen die om haar heen staan. Een niet te dragen leed voor die smalle schoudertjes van haar vriendinnen, voor Savano, haar familie en natuurlijk voor haar ouders Anna-Greet en Bert.

Voor altijd. Nooit meer. Van die begrippen, die in de loop van het jaar hun rauwe werkelijkheid laten voelen. Begeleid door wanhoop, boosheid, radeloosheid, eenzaamheid, verdriet en zachtheid. Roepend naar de overzijde. Kom op Adin, laat je zien. Stop met deze poppenkast! Klaar nu! En dat je naar de deur kijkt waar ze elk moment naar binnen komt zeilen. Ja hoor, zij weer. We lachen, schudden met onze veren en gaan over tot de orde van de dag. Zo’n groot verlies is te groot voor ons hoofd. We kunnen er nog steeds met ons hart niet bij. Een jaar geleden! Driehonderdvijfenzestig dagen verder. Eigenlijk gewoon gisteren.

We zijn een jaar verder. Inmiddels is er een gedenkplek gemaakt aan de oever, waar Adinda haar leven liet. Met een tuintje waar liefdevolle woorden en herinneringen liggen geaard, en waar je kan zitten op een bankje. Om te mijmeren, droef te zijn of om te niksen. Een bankje waar de volgende woorden op zijn geschroefd:

ADINDA SLOT  25-11-2003     14-08-2022

Ga maar, groei, maak plezier en geniet

Van de wereld om je heen, van wat het leven biedt

Ga maar, groei, voel je vrij

En al zijn we niet altijd samen, jij bent altijd dichtbij

Papa en mama

Savano

Wat een kracht! De ouders van haar ademen Adinda. Adinda zit in hun poriën, in hun vezels. En mocht ze even aan hun aandacht ontsnappen, dan zijn daar de mensen om hun heen die Adinda terug zien in haar ouders. In hun verdriet, in hun lach en hun levenskracht. In de vrede, waar halen ze het vandaan. God only knows. Ik koester een diep respect voor onze dierbare vrienden. Door hoe ze hun leven weer vorm geven. In hoe ze hun kwetsbaarheden in kracht omzetten. Door zo dichtbij zichzelf te blijven. Dat ze in hun rouw het beste uit elkaar weten te halen. Elk op hun eigen manier en heel samen. Dat ze stappen zetten op de flanken van de Pyreneeën om Adinda in het licht te kunnen zetten. Om haar terug te vinden in andere mensen, in de lucht, hun hart te openen voor signalen vanuit een andere dimensie. Dat ze gestalte krijgt in een regenboog, in herinneringen. 14 augustus blijft onlosmakelijk verbonden met Adinda. Boordevol levenslust & gelukkig!