Hij loopt hier weer rond of die nooit is weggeweest. Luther. De logeerpoes. Ik hervorm zijn naam naar Luutje. Luutje spint harder dan hij miauwt. Geen idee of in een vroeg stadium van zijn poezenleven de stembandjes zijn verwijderd. Vooral in de ochtend is dit fijn, want Luut heeft veel tekst na de doorgemaakte nacht. Fluisterend vertelt hij zijn dromen, ondertussen een comfortabele pose vindend om lekker op schoot weg te kunnen verwerken.

Luther is een prachtige blauwe Rus. En verdomd als het niet waar is, hij zit het liefst op grijs. Of hij net de laatste aanwijzingen van Poetin zélf heeft gehad om zich verdekt op te stellen. In de jaren tachtig waren de pamfletten Liever een raket in de tuin dan een Rus in de keuken niet aan te slepen. Deze lieve Rus, ja ze bestaan echt, mag best bij ons in de keuken. Dat is overigens wel de plek waar hij het meest mekkiauwt. De keuken is een plek waar eten, ook die van hem, wordt voorbereid. Hij heeft nog geprobeerd het onderste laadje los te trekken. Hierin bevindt zich namelijk de chips en daar doet meneer een moord voor. Toen hij hier voor het eerst over de vloer was, niet op schoot kwam en zich ook liever niet liet aaien, verloor hij zijn gêne bij de chipszak. We moesten hem er aan zijn enkels uittrekken. We slaan momenteel bij hem niet aan op Rus, maar juist op blauwe.

Twee weken geleden kwam Roelof met een gehechte denkrimpel in zijn voorhoofd thuis na een glider te hebben gemaakt met de fiets op de natgeregende en spekgladde gele steentjes van het Zuderdaip. Ik zag hem ’s avonds met een verband om zijn hoofd en een dikke blauwe lip. Voordat ik kon zeggen hoe zielig ik hem vond, moest ik eerst heel hard lachen. Het was net een smurf. Dit vraagt natuurlijk om karma. Een kleine week later gleed ik uit in bad, waar we altijd in douchen. Hier heb ik tot aan de dag van vandaag last van. Blauw vel om de ribben en ook ik moest naar het ziekenhuis. We gebruiken namelijk beiden bloedverdunners. Na zo’n smak moet je dan een CT-scan laten maken om te zien of er geen bloedingen in de hersenen zijn. Beiden hebben geluk. Omdat ook ik een hoofdwond heb, vragen ze bij de SEH om wie het gaat. Je zou zweren dat ik uit pure jaloezie ben uitgegleden omdat ook ik graag wat aandacht wil. We hebben beiden een jaap voor de kop. Dat zeg ik: pure najaperij.

Luutje heeft de bovenkant van de kast ingenomen met blikvoer, harde brokjes, snoepstaafjes en ander snoepgoed. In de middelste la van de vriezer zitten zakjes met voorgesneden vlees, die zijn bazin uit een tas van de Keurslager haalde. Het ziet er haast lekkerder uit dan ons vlees van de Aldi. Maar wat wel wat hoofdbrekens kost is het flesje met een homeopatisch vloeibaar goedje. Luutje moet nl soms hoesten of niezen. Er staat op het flesje met viltstift geschreven dat dit 5 maal moet worden geschud. Maar is 5 maal, vijf maal heen én weer, of juist heen 1 keer en terug 1 keer? En, ik durf het bijna niet te zeggen, de eerste keer heb ik niet eens geteld! Het niezen hield meteen op toen Luutje zijn poezelige neusje er boven voor had opgehaald. Het mag gezegd worden, het is mirakel spul. Maar is de werking minder na een onzuivere schudding? Kosten noch moeite worden gespaard om deze geliefde viervoeter een comfortabel leven te laten leiden. Maar onze kwetsbare breinen achter de inmiddels redelijk geheelde japen kunnen dit soort hoge wiskunde nog niet aan.

Oh help, ons Luutje kucht en ziet er ongelukkig uit. Ik snel naar het flesje. Moet ik 5x langzaam schudden? Snel? Vanuit de losse pols of met grof geschut? Met zo’n Rus in de keuken weet je het maar nooit…