Andy Warhol is in town. Een deel van zijn oeuvre hangt in het museum. Zijn schreeuwerige werken, in verschillende kleurrijke uitgaven. We houden ervan. Als we betaald hebben en onze rugzakken in een kluisje hebben gepropt, worden we door een mevrouw met sjaaltje en een badge welkom geheten met zo’n gedempte stem, dat het niet door mijn hoortoestel heen komt. Onze mobiel moet op standje stil, zo vertaalt manlief haar bewegende lippen. Als we door de deur worden geloodst, heb ik het idee in een grafstemming te komen. Niemand zegt iets. In de hoek staat een suppoost om te kijken of niemand zich met drie componenten aan het werk Minnie Mouse vastplakt. Of heel gepast een blik soep gooit naar verscheidene werkstukken die het item tomatosoup neerzetten.

Oh jakkel, ik houd niet van deze sfeer. Misschien herken je het wel, het gevoel dat je moet poepen. Ondertussen vol eerbied kijkend naar de kunstwerken en de films die een beeld geven van deze uitzonderlijk uitziende man. We zien een Warhol die zijn tijd ver vooruit is. Hij zou de voorloper zijn van de lhbti+ generatie. En het is dat het woord influencer in die tijd nog niet bestaat, maar hij doet dit op zijn eigen invloedrijke manier. Een veelzijdige kunstenaar. Wat zou hij van deze doodse sfeer vinden? Mag het bij Pop Art niet wat losser? Móet het niet wat losser? Andy kan het jammer genoeg niet meer zeggen, want hij is in 1987 op 58-jarige leeftijd overleden.

Ik fluister dat ik een foto ga maken. Gewoon, omdat het niet mag. Er is even geen suppoost te zien. Roelof vindt het niks, fluistert terug dat dat helemaal niet mag en dat er waarschijnlijk overal camera’s hangen. Of ik verdorie naar het Robbeneiland verbannen ga worden voor de komende vier jaar. Afijn, ik maak de foto. En wat denk je wat er gebeurt? Net zoals Andy allesreiniger belooft, geen vuiltje aan de lucht natuurlijk!