Daar zitten we dan. Een weekje Schier. Wat heb ik me hierop verheugd. De kids zijn het weekend geweest. Dit alles om ons dertig-jarige huwelijk te vieren. We zitten op het strand en de golven roepen me. Oké, zo warm is het niet, maar als ik de zee zie, moet ik er in. Manlief verklaart me voor gek. Wie gaat er nou de zee in. Je kunt wel kramp krijgen in dat koude zeewater. Doodsbenauwd dat hij, als ik door een mui wordt weggezogen, achter me aan moet. Eerlijk? Ik denk dat hij aan het zand gekleefd blijft zitten en me misschien nog nazwaait met een: Zie je nou wel, ik had het nog zo gezegd! Afijn, ik laat hem weten dat hij dan maar moet denken dat ik, omgeven door die brullende zee op een hoogtepunt aan mijn einde kom. Wat een heerlijkheid als het frisse zeewater me liefdevol en krachtig omarmt. Met niks te vergelijken.

Elke keer als ik de zee zie, word ik overvallen door een kinderlijk blij gevoel. Wonderlijk, dat-ie er nog steeds ligt. Tuurlijk, ik weet ook wel dat het veel gekker zou zijn als de zee er even niet zou zijn. Maar toch! Die bruisende golven die de branding op het strand uitbraken. De kracht van de natuur. Waar ik altijd God ontmoette en zo’n tien jaar geleden ontdekte Haar kwijt te zijn. Dat heeft heel wat zilte tranen gekost om hiermee een balans te vinden.

Daar zitten we dan. Ik kijkend naar het nooit vervelende schouwspel en het daarbij horende roep van de golven. Wat manlief ervan vindt? Ach, als je eerst die zee eens uitzet en het strand asfalteert, wordt het al een stuk gerieflijker. Tja, dertig jaar getrouwd. Elkaar door en door kennen, met elk een eigen visie op het leven en een hoop humor. Dat bevalt nog steeds goed. En die vitamine zee pakt niemand me af.