Pas eergisteren de zomerjas van zolder gehaald en ligt de eerste rokjesdag in Nederland in het afgelopen weekend. Zo van de winter de zomer in gerold. Lekker in de hangmat en kijkend naar wat er allemaal in de tuin van groen naar kleur bloeit. De paarse akelei knalt uit haar groene korsetje. De IJslandse oranje klaproosjes gaan vandaag of morgen het zonlicht aanschouwen. Eigenlijk zouden vandaag de Lelietjes-van-dale naar oud Frans gebruik uitbundig moeten geuren. Op 1 mei, dag van de Arbeid geef je elkaar lelietjes-van-dalen. Het is daar natuurlijk warmer dan hier. Hier moeten de vele bolletjes eerst uit hun bol om te gaan geuren.

Onderweg naar de stad zie ik twee dames van middelbare leeftijd lopen. Niet gezellig naast elkaar, maar achterelkaar aan. De voorste met bruin haar uit een flesje gezien de uitgroei en fier rechtop achter een rollator. Het grijze besje volgt, sportief uitziend met nordic walkingstokken. Momenteel in de aanbieding bij de Aldi voor €9,99. Maar dit terzijde. Ze moet nog op cursus, zo te zien. Haar rug staat een beetje krom. Je ziet ze als het ware een gesprek voeren bij de koffie: Gunst, jij achter een rollator? Dat is toch voor oude mensen? Nee, dan jij met je pittige grijze lokjes. Je loopt zo krom als een hoepel. Ach, zo’n vriendschap van vijftig jaren kan wat hebben. Elk met hun eigen kijk op de wereld houden ze zielsveel van elkaar.

De man die nog veel krommer hurkt met de neus op de grond heeft een Bob Marley-mutsje. Hij plukt peukjes van de grond. Hij praat hardop in zichzelf: wat de fock is dit zeg, dit is een schroef. Ondertussen druk peuken in zijn handpalm leggend. Als je er op let, liggen er overal peuken. Ik vind het een goor gezicht, maar kennelijk hebben rokers hier een heel ander beeld bij. Afijn, voor deze nicotineverslaafde is het pure winst. Met slechts het kopen van een pakje vloei heb je zo weer een nieuw shagje gerold. Ongezond zeg je? Oké, de shag in de peuken mag dan vol teer zitten, als je het moet hebben van andermans afval in deze branche is de korte termijn van behoeftebevrediging meer van belang dan een langer leven.

In de psychiatrie is het kunnen roken he hebben van een beter leven. Sterker nog, het is onderdeel van hun dagactiviteit. Verslaving is trouwens niet alleen iets van patiënten. Ook collega’s uit elke leeftijdscategorie lijden aan deze verslaving en moeten buiten achter de rhododendron. Er is zelfs een commissie die zich bezig wil houden met het stimuleren van een actief antirookbeleid voor werknemers. Daar maak je je niet geliefd mee. Wel heb ik eens om positief mee te denken aan mijn leidinggevende een idee voorgelegd: wat nou als je de niet rokers elke dag een kwartier eerder vrij geeft. Waardoor je als niet-roker na vier diensten al een uur in de pocket hebt. Je mag hopen dat rokers dit als heel oneerlijk ervaren en alleen al uit dit oogpunt willen stoppen. De manager wil haar vingers hier echter niet aan branden: Het is nogal een teer onderwerp.