Het zat er al een tijdje aan te komen. Ons luxueuze koffieapparaat maakt steeds meer herrie bij het zetten van ons dagelijks bakkie troost. Ook het afvallige koffiedik, wat normaliter in blokjes in het daarvoor bestemde bakje valt, bestaat al geruime tijd uit prut. Afijn, zolang die het nog doet, zien we het met lede ogen aan. Afgelopen dinsdagochtend geeft de machine een knal en vliegen de stoppen er uit. Zelfs de verwarming doet het niet meer. Zoals altijd met dit soort ongemak, komt het nu ook heel slecht uit.

Inmiddels staat er een nieuwe. We kijken er vol bewondering naar, wat dit ding allemaal kan. Geen tv-programma kan er aan tippen. Ook als je niks doet, spoelt het ding om het kwartier door. Dat moet nog anders in te stellen zijn. We moeten nog een beetje aan elkaar wennen.

De aardbeving in Turkije en Syrië heeft nogal wat in beweging gezet. Kranten en televisiebeelden geven inzicht. Bij giro 555 stroomt het geld binnen of het een snel stromende rivier is. Wereldwijd zijn mensen met elkaar begaan. We zien dat er nog steeds mensen onder het puin vandaan worden gehaald. Gisteren nog een meisje van 17 jaar. Dat is even een succesje naast het onbeschrijflijk verdriet wat er heerst. Je kunt je er niks bij voorstellen. Gewoonweg te groot voor je hoofd. De roep klinkt dat je niet naar het rampgebied toe moet gaan als je er niks te zoeken hebt, want je houdt een slaapplek bezet voor een getroffen medemens. Laat het gezond verstand spreken!

In de krant is een grote rij mensen te zien bij de grens van Turkije naar Syrië. Het zijn vluchtelingen uit Syrië, die zich weer willen herenigen met hun naasten. Ook al weten zij als geen ander, hoe gevaarlijk het daar is door de oorlog. Gezond verstand wordt ingehaald door hun gevoel. Deze mensen hebben lange armen en een warm hart om troost te bieden. Daar is namelijk veel behoefte aan…