Een zwarte dag, deze vrijdag? Als ik denk aan onze vrienden, wiens dochter vandaag 19 had moeten worden, is het een inktzwarte vrijdag. Mijn vriendin heeft een tattoo laten zetten van een schildpad, waarvan de schild Adinda’s vingertop is. Prachtig is het geworden. Toch moet ik er hard van huilen. Soms voelt het leven zo oneerlijk. De waaromvraag is niet relevant. Bovendien, aan wie zou je ‘m willen stellen.

Een ander mens waar ik vandaag aan moet denken is een patiënt van ons. Hij is vandaag jarig en is al minimaal anderhalve maand bezig met deze dag. Of er wel gebak besteld kan worden. En welke cadeaus hij zich wenst. Zijn vaste taak is, dat hij het gebed opent en sluit bij de maaltijden. Dagelijks heeft het het met onze lieve Heer over zijn verjaardag. Dat hij zich er zo op verheugt. En zo komen er nog meer onderwerpen ter tafel tijdens zijn moment. Ik geniet me altijd helemaal suf. Nu vertelde hij me gisteren dat hij de hele nacht niet had geslapen omdat zijn hart zo tekeer ging. Ik legde deze situatie uit als dat zijn hart bonkte van verlangen. Daar kon hij wel wat mee.

Vanmorgen is het buiten verre van zwarte vrijdag. De zon schijnt uitbundig. De was wappert zachtjes, de buitendeur staat zelfs even open. Als ik vanmiddag Tuinland betreed, is het een en al licht op de uitgebreide kerstafdeling. Veel te veel licht dan hun personeelsbeleid kan verdragen. De regionale krant heeft een inkijkje gegeven, door aangedane werknemers aan het woord te laten. Of althans, het betreft hier slechts één vrouwspersoon. Ze blaft het personeel af. Waar hebben we dat meer gehoord?

Als ik buiten kom, drijven er zwarte wolken over. Dit had ik nietaan zien komen. Wat een verschil met vanochtend. Snel de was naar binnen en de tafellamp aan. Zó donker is het opeens. Mijn vier witte kaarsen doe ik alvast op de stander. De komende zondag is het eerste Advent, tijd van verwachting en verlangen. Het is een kerkelijk ritueel. Om een licht te laten schijnen in de duistere dagen voor kerst. Ik hou ervan.

Een ander ritueel ligt al klaar, voor straks als ik me naar mijn werk begeef. Nederland moet spelen in Qatar. Geen idee tegen wie. Mijn oranje jasje trek ik aan. Samen met collegae en patiënten maken we er een feest van. Met iedereen die wil komen we samen en kijken voetbal. De zaal is versierd met oranje vlaggetjes. Patiënten hebben hun kast ook overhoop gehaald om te zoeken naar iets oranjegekleurds. Nu heb ik op zich niet veel met voetbal. Maar toch voel ik het verlangen op deze duistere middag dat deze dag eindigt in Orange Friday.