Hebben jullie een kattenopvang? Of moet je eigenlijk zeggen: zíjn jullie een kattenopvang? Afijn, hoe dan ook: als we anderen even kunnen helpen met de opvang van hun viervoeter doen we dat. Wat een heerlijkheid om zo’n katje te aaien. Het heeft de waarde van therapie. Het is zo zen als maar kan. Een gevoel van geluk stroomt door de aderen. In de herfstvakantie hadden we de kitten Malle Babbe, een hele mond vol voor zo’n klein lijfje. Natuurlijk gevolgd door: Kom! Malle Babbe kom hier. Lekker stuk, malle meid, lekker dier van plezier. En de rest tot aan: je lekkere kont! Oh, wat wilde ze graag geaaid worden. Onverzadigbaar! We genoten ons helemaal suf.

Een tijdje ervoor hadden we de twee dames van onze vroegere buurjongen. Het zijn moeder en dochter. Daar was echter niks van te merken. Dochter was als de dood voor moeder. Alsof het een vreemde kat was. De eerste ochtend was ik Fluks al kwijt. Nou wonen we ook weer niet zó spannend. Alle hoekjes had ik al gehad. Dus ik Wim gebeld. Zeg Wim. Ik ben er niet trots op, maar ik ben Fluks kwijt. Omdat hij in zijn ouderlijk huis werkte, en dus naast ons, was hij hier in no time om mee te helpen zoeken. Kan het zijn dat hij ín de stoel zit? Ik voelde mijn mimiek richting schaapachtig trekken. Ín de stoel? Hoe bedoel je? Afijn, we kropen over de vloer en inderdaad, ik zag een stukje staart bewegen in de bank. Ik wist niet eens dat dit kon. De arme kat heeft drie dagen onder de bank gebivakkeerd. Ze at en dronk niets. Het was al een hele kunst om haar op de bank te krijgen, maar aaien, dat zat er niet in. Ze was alle dagen ongelukkig. Echt zo zielig. De moeder liet zich wel aaien. Afijn, je kunt het Fluks niet kwalijk nemen dat de kattenbak te ver weg stond. Ze deed haar plas op de bank, onze stoffen chaisse longue van Gelderland.

Eerst maar eens baking soda gekocht voor de reiniging. Naast dat dit niet echt hielp, een goedje gekocht bij de dierenspeciaalzaak voor €13. Inmiddels had Wim zijn WA-verzekering aangesproken. Ik moest de aankoopbon tonen, met de prijs, de datum én de zaak waar deze is gekocht. Dat kan ik nog wel begrijpen. Afijn, de verzekering, die zich op tv aanprijst dat, als je maar lang genoeg gewoon blijft, je vanzelf bijzonder wordt, laat weten dat ik eigenlijk mijn eigen verzekering maar moet aanschrijven. Het is immers mijn eigen risico dat ik zo’n kat op vang? Ik weet niet beter dat, als jouw dier schade aanricht, jij voor de kosten opdraait.

Het Klaverblad, met in hun logo slechts één klaverblaadje wat ik echter abusievelijk associeer met geluk, verzekert tot nu toe nog niks. Blijf je toch met een kater zitten. Afijn, wordt vervolgd…