De sterfdag van de moeder van mijn moeder. Mijn oma Venhuizen. En altijd de verjaardag van mijn buurmeisje uit Delfzijl. Ik ben al vanaf mijn 18-de uit Delfzijl, en Marga woonde toen ook allang niet meer in de Boeierlaan, maar het blijft mijn buurmeisje. Ooit heeft mijn moeder haar rijbewijs gehaald op 18 oktober. Ik kan me nog herinneren dat moeders vertelde dat ze rijlessen ging nemen. Wat heb ik gehuild met de vraag of ze dat alsjeblieft niet wilde doen, bang als ik was dat ze een ongeluk zou krijgen. De enige in onze naaste familie- en vriendenkring die in die tijd én kon chauffeuren én een grote groene automobiel had was onze oom Bertus.

Mijn vader haalde zijn rijbewijs, toen mijn moeder hem had. Hij moet welhaast bedacht hebben dat, als zíj het kon, dan toch zeker hij ook wel. Of iets in die strekking. Hij haalde zijn rijbewijs trouwens op 31 januari. De vlaggen wapperden in top, want koningin Beatrix was dan jarig. En Inge, de oudste van mijn broer en schoonzus is dan ook jarig.

Zo wist ik voor we een telefoon hadden die telefoonnummers kon opslaan, heel veel nummers uit mijn hoofd. En nog steeds weet ik heel veel verjaardagen zonder op de kalender te kijken. Dat zeg ik, autisme komt bij vrouwen op een heel andere manier tot uiting.

Wat ik er eigenlijk mee wil zeggen, op deze zomers aandoende 18 oktober 2022 is, dat ik heel veel informatie in mijn hoofd heb, waar geen mens verder iets aan heeft. Info die er niet toe doet, of in geef Grunnegs, die verder niks om hakken heeft, zit zo vastgeklonken dat, alz ik dementie krijg en met witte jongens om de kont loop omdat ik geen idee heb, waar de urine anders naar toe moet, ik dit soort onzindingen waarschijnlijk nog zó kan oplepelen. En dingen die er wel toe doen, werkelijk géén idee…