Op tv kijken we regelmatig naar het politieke debat. Eergisteren ging het over de hele wet- en regelgeving rondom het transgenderwezen. Wat een mooi bijkomend pluspunt was is, dat een D66 lid onderdeel is van deze gemeenschap. Hen weet dus precies waar het over gaat. In het debat ruimte voor stel je toch eens voor-vragen. Stel: een manspersoon die zich als vrouw in een sportkleedkamer bevindt. De vrouwen zijn in deze de kwetsbare partij. Niet één keer is het andersom. Ik zie wel dat er bereidheid is om deze minderheidsgroep te begrijpen. Kunnen we het wel overzien wat een wetswijziging op de lange termijn betekent? Als je er zelf mee te maken hebt of in je nabije omgeving kun je er pas goed over oordelen. Mag het paspoort zomaar worden veranderd? En moet daar een deskundige, zoals een psycholoog aan te pas komen? Hoe oud moet je zijn als je dit kenbaar wilt/ mag maken? In de sport hoor je wel eens een concreet voorbeeld, dat een vrouw, die vroeger man was, mag worden toegelaten als gelijkwaardige partner. Noemen we dit een staaltje transport? Is deze groep niet sowieso in het voordeel? Hoe dan ook, uit het debat blijkt dat er weinig kennis is over de groep transgenderen. Als ik het heb over lhbtixyz, val ik direct door de mand. Ik heb er totaal geen verstand van. En al helemaal niet over genderfluïditeit en andere vormen. Je zult er maar mee moeten dealen.

Helemaal als je je lijf laat veranderen. We hebben een oom in de familie gehad, waarvan wij wel gekscherend zeiden dat hij homofilie had uitgevonden. Hij had ook vele vrouwelijke ‘maniertjes.’ Echter omdat hij zichzelf was, hebben wij als kinderen dit nooit zo gezien. We hoorden de verhalen van mijn moeder. Het was haar broer. Na vier meiden was mijn opa dolgelukkig dat er eindelijk een jongen was geboren. Maar deze jongen zat al, zo jong hij was te vlechten met de franje van het pluche tafelkleed. En hij vroeg al jong aan mijn oma of hij alsjeblieft niet mee hoefde te doen met schoolvoetbal. Harm Jan was de vrouwelijkste persoon uit het gezin, met uiteindelijk vijf meiden. Hij lachte het hoogste in vergelijking met zijn zussen, droeg transparante nagellak, zette zijn wenkbrauwen zwart aan en verfde zijn haar. Oké, hij was kapper en droeg, zo heb ik wel eens op foto’s gezien, graag vrouwenkleding. In die tijd was het geen issue voor hem hoe hij graag door het leven wilde. Hij heeft een manier gevonden om met zijn geaardheid te leven en was er gelukkig mee. Maar wellicht was hij nóg gelukkiger geweest als hij had mogen kiezen. Ik word er nog steeds warm van dat hij het met zijn levenspartner en mijn moeder heeft kunnen kiezen om in een Tunesische jurk, die hij op zijn laatste reis had gekocht, is begraven. Mijn moeder was niet op alle fronten ruimdenkend. Maar deze situatie laat maar weer eens zien dat, als je een mens in je naaste omgeving hebt, je veel beter een afweging kunt maken als iemand die anders is een afwijkende maar belangrijke keuze wil maken. Dan voel je het aan den lijve.

Ik mag hopen dat de politiek, die er twee weken over mag doen zich over de wet- en regelgeving te buigen, heel veel mensen spreken die zich in dit keurslijf bevinden. Het lijkt me in alle gevallen waarin de betreffende transgenderen die deze keuze maken een heel moeilijke strijd. Hopelijk kunnen de mensen in hun nabije omgeving en in de politiek zich met hen meebewegen. Net als de Gender zich door het Brabantse land meandert.