Naast het Engels vehikel staat een mannetje van zo’n jaar of zeven. Nog niet eens op verhaal, en nu al een zijstraatje: staat op de kentekenplaten nog GB van Great Britain, zoals we dat kennen, is er nu bij negen op de tien een gele sticker naast geplakt: UK. Waarom is United Kingdom nu opeens een issue? Komt dat door de Brexit? Ik had het natuurlijk best even kunnen vragen aan die aardige Engelse mensen die naast ons stonden in St. Malo. Afijn, niet gedaan en dus blijft dit voor ons een onopgelost raadsel. Niet dat we er maar één minuut minder om slapen, maar toch…

Het mannetje steekt zijn vrije hand op, met de andere houdt hij z’n voetbal tegen zijn heup en zegt: Biesjoer! En wij biesjouren natuurlijk terug. De hele Godgansche dag bonjouren de Fransen zich een gat door de dag in verschillende vormen. Met hoofdknikje en/of oogcontact: bjour, sjour of zelfs gewoon: sjoe. Ik zeg steeds datgene terug wat ik hoor. Tegen de avond, als we lekker onder de luifel zitten, worden we begroet met bonsoir. Au revoir, zeg ik zonder na te denken. Oeps, hier ligt dus de schone taak wél koppie erbij te houden. We zitten nog net niet in de hitte van Zuid Frankrijk, dus om nou de versmeltende grijze massa de schuld te geven… Hoewel die 30 graden in Bretagne ook voor Franse begrippen best hoog is.

Het ventje schiet de bal met treffende precisie in de fraai aangelegde bloemrijke border. Berghuis is er niks bij. Zeker 5 mooie grote bloemen knikken met hun hoofd, tot nekbrekens toe. Daar komt zijn moeder fucken: Ben je helemaal besodemieterd! Opgebonsjoerd, hup, de caravan in!

En dit kereltje heet helemaal geen Sjoerd. Hoe ik dat zo zeker weet? Nou gewoon, I’ll bie sjoer.